Ostatnia aktualizacja :

 

Część1 - Me-109, ogólne charakterystyki i zasady podejmowania walki.

Me-109 jest trzonem myśliwstwa Luftwaffe. Tylko 2 z kilku wersji są jeszcze w użyciu pod koniec 1943 r., Me-109F oraz Me-109G2. Teraz przyjrzyjmy się ich danym technicznym zebranym podczas lotów testowych na pojmanych maszynach.

Maksymalna prędkość Me-109F to 510 km/h na poziomie ziemi i 559 km/h na wysokości 3000 metrów, jego prędkość maleje powyżej 3000 m.
Maksymalna prędkość Me-109F jest prawie taka sama jak Yak-1, i jest nawet wolniejszy od Yak-1 powyżej 3000m

Poniższa tabela wyszczególnia maksymalne prędkości Me-109G2 według wysokości.

 

Me-109G2 ma przewagę prędkości nad większością naszych maszyn powyżej 5000 metrów, ale jest wolniejszy od naszych najnowszych myśliwców.

Musimy spróbować zniwelować przewagę prędkości wroga w czasie pojedynków. Możemy tego dokonać na 2 sposoby, z których ważniejszym jest dobre utrzymanie maszyny.

W jednym z pułków myśliwcy narzekali, że ich Yaki nie dobijały do podanej prędkości. Kiedy ich maszyny zostały sprawdzone okazało się, że silnik nie osiąga należytej ilości obrotów z powodu źle skalibrowanego propellera. Dodatkowo wciągnięte podwozie wystawało parę milimetrów poniżej powierzchni skrzydła przez szczelinę. Kamuflaż był źle pomalowany i miał mnóstwo pęcherzy na całej powierzchni. Ponadto piloci otwierali zbyt często wydech radiatora. Sklepienie kabin nie mogło być otwierane w powietrzu itd. . Kiedy wszystkie te usterki zostały usunięte samoloty nie tylko osiągnęły zadaną prędkość, ale nawet ją przekroczyły. Więc nie dbanie o samolot spowoduje utratę atutów w pojedynku powietrznym z wrogiem.

Kolejną metodą zniwelowania przewagi prędkości wroga jest zastosowanie zaawansowanej taktyki. Niedostatek prędkości, jak to było omówione wiele razy, może być skompensowany przewagą wysokości, dzięki temu, że lot nurkowy zwiększa znacznie prędkość. Niemieckie Me-109 nawet podczas kontaktu ze znacznie słabszymi samolotami (no. Hurricane), żadko angażowały się w walkę, gdy te drugie miały przewagę wysokości. Me-109 wiedziały, że ich większa prędkość nie ochroni ich przed atakami z góry.

Wiadomo też, że Me-109 może utrzymać maksymalną prędkość przez nie więcej niż 1 lub 2 minuty podczas lotu poziomego, gdyż później silnik się przegrzewa i gotuje się płyn chłodzący. Dlatego Me-109 przy spotkaniu z Yak-1 lub La 5 mającymi przewagę wysokości, nie będzie mógł uciec tylko dzięki przewadze prędkości. Samoloty będą atakowały szybko, szybko nurkując i wznosząc się prosto w górę w większości przypadków

 

Prędkość wznoszenia

Me-109F wznosi się na 5000 metrów w 5,4 minuty., gdy porównamy go z Yak-1 zobaczymy, że Me-109F ma większa prędkość wznoszenia poniżej 3000-3500 metrów. Me-109G2 wznosi się lepiej nawet na większych wysokościach. Nasze nowe myśliwce wznoszą się lepiej od Me-109G powyżej 4000 metrów; niektóre typy wznoszą się lepiej na wszystkich wysokościach.

Miej na uwadze, że prędkość , jak i prędkość wznoszenia są w dużej mierze zależne od wysokości. Jeżeli samolot jest powyżej swojego przeciwnika, po ataku nurkowym może wznieść się w górę pod nieprawdopodobnym kontem.

Oto, co stwarza mylne wrażenie na niektórych naszych pilotach, co do możliwości niemieckich myśliwców - głownie 109G2. Pilot widzący za sobą pikującego Niemca, który zaraz potem wznosi się niewiarygodnie szybko, może zapomnieć, że jest to osiągane nie tyle dzięki lepszej maszynie, lecz raczej dzięki lepszej taktyce i przewadze wysokości, która stwarza raptowne przyśpieszenie. Pod wpływem takich wrażeń nasi piloci często zaświadczają o niesamowitych aczkolwiek nieistniejących zaletach Me-109.

Prawdziwe doświadczenia naszych asów pokazują, że Yak-1, La-5 i LaGG-3, Kittyhawk, Aerocobra i HUrricane i tym podobne, mając przewagę wysokości kilkuset metrów, w łatwy sposób wygrywają z Me-109. Podczas bitwy o Stalingrad w 1942r. nawet Czajki (I-153) zestrzeliwały Me-109. To, co naprawdę decyduje o wyniku podniebnego pojedynku to taktyka. Najważniejsze, aby obrać w walce pozycję zapewniającą przewagę nad wrogiem.

Zwrotność

Zwrotność pozioma nie jest tak dobra. Doświadczony pilot może wykonać pełen nawrót w 20-21 sekund. Ostre poziome skręty są trudne gdyż samolot łatwo wpada w stall. Nagłe zwroty są rzadko widywane w przypadku 109.

Niemieccy piloci myśliwców raczej nie prowadzą walki w poziomie, ponieważ wiedzą, że walka na zwroty oznacza stratę inicjatywy i oddanie jej temu, kto pozostanie w pionie. Inicjatywa jak już wcześniej wspominaliśmy, ma duże znaczenie w pojedynku p

owietrznym, więc naszym pilotom także radzimy unikać walki horyzontalnej.
Jeżeli z jakichkolwiek przyczyn wdałeś się w walkę poziomą, zaleca się skręcanie w prawą stronę, gdyż większość naszych samolotów skręca lepiej w prawo, a wielu niemieckich pilotów, w szczególność tych mniej doświadczonych, nie potrafi skręcać dobrze w prawo (!?!). Każdy pilot myśliwca musi umieć wykonywać wprawne skręty w prawo. Ponadto powinieneś unikać zmiany kierunku zwrotów podczas gdy przeciwnik jest za tobą, ponieważ twój samolot w takim momencie będzie stanowił doskonały cel.
Me-109 nurkuje raczej dobrze. Szybko nabiera prędkości i z łatwością "gubi" nasze samoloty podczas lotu nurkowego. Nie zaleca się podążania za nurkującym 109. Lepiej pozostać ponad nim, lekko obniżając dziób samolotu po to by nie stracić wroga z zasięgu wzroku i atakowanie przeciwnika podczas gdy ten będzie wychodzi z nurkowania.

Zobacz animację !!!

Me-109 traci dużo wysokości podczas wychodzenia z lotu nurkowego. Jest nim bardzo trudno wyjść z niego na niskich wysokościach. Jest nim bardzo trudno zmieniać kierunek lotu podczas pikowania. Te szczególne słabości 109 mogą być wykorzystane przez nasze myśliwce.

 

Uzbrojenie

Me-109F ma 2 karabiny maszynowe i 1 działko; Me-109G2 ma 3 działka i 1 karabin maszynowy, wszystkie strzelające prosto do przodu. Me-109F ma 500 nabojów do każdego km i 200 pocisków do działka centralnego; Me-109G2 ma 500 nabojów do km, 200 pocisków do centralnego działka i po 140 w działkach na skrzydłach.

Podczas atakowania bombowców strzelcy zwykle starają się zapowiedz zbliżaniu się myśliwca; Nie ma takiej przeszkody przy walce ze 109. Oczywiście zawsze najlepiej jest strzelać z bliska, ale to jest tylko możliwe, gdy przeciwnik nie widzi atakującego i pozwala mu się zbliżyć {nie wiem jak wy, ale ja tego paragrafu nie kapuje}

Im szybciej poruszasz się w kierunku wroga tym mniej ma on szans na dostrzeżenie cię. To wyjaśni pragnienie atakującego do zbliżenia się do celu jak najszybciej.

Podczas walki wróg może być wystawiony na strzał pod różnymi kontami i z różnej odległości. Mimo to, że myśliwiec powinien starać się strzelać z godziny 6 i bliskiej odległości, jeżeli jest to niemożliwe pilot powinien potrafić oddawania "wyprzedzających" strzałów z odległości.

Jeżeli atakujący jest dostrzeżony, atakowany z pewnością nie będzie bezradnie czekał na zastrzelenie, ale będzie starał się zgubić prześladowcę. Jakikolwiek manewr zastosuje, jego samolot nie od razu ten manewr wykona. I przez to atakujący wciąż będzie miał dużą szansę trafienia. W takiej sytuacji żadna szansa na strzelanie do Niemca nie powinna być zmarnowana.

Kiedy atakujesz Me-109, w szczególności Me-109G2, od przedniej pół-sfery (od 9 to 3 godziny), musisz wziąć pod uwagę jego dużą siłę ognia. Ataki z tej pozycji nie będą narażone na kontratak, jeżeli będą przeprowadzone z głębokiego nurkowania - są jednak nieefektywne gdyż dają małą szansę na trafienie wroga. Nurkowanie prosto z jego przodu da wrogowi możliwość podniesienia dziobu samolotu i ostrzelania nas. Uwzględniając fakt, że zmiana kierunku lotu podczas lotu poziomego wymaga więcej czasu niż podczas lotu pionowego, lepiej jest atakować z linii 3-9 godziny w płytkim locie nurkowym.

Używanie rakiet podczas walki z myśliwcami jest możliwe, lecz jest bardzo trudno trafić, chyba, że zbliżymy się do nic niepodejrzewającego myśliwca z góry i wystrzelimy z bardzo niewielkiej odległości. W innych przypadkach pojedynek jest zazwyczaj na tyle szybki i sytuacja zmienia się tak szybko, że odpalenie rakiet jest w zasadzie bezużyteczne. Ponadto rakiety mają swoją niemałą wagę, która wpływa na charakterystykę lotu poprzez ciągnięcie ku dołowi. Bardziej uzasadnione jest użycie w takim przypadku rakiet na I-16 oraz I-153, ale nie powinny one być odpalane jak przy ataku na bombowce (po 1 lub 2), lecz salwami 4 rakiet odpalanych w odstępie 0,2 albo 0,4 sekundy.

Jest możliwe taranowanie Me-109. Pułkownik Potapov sam skutecznie staranował Me-109 4 lipca 1942. Jednakże takie przypadki nie są na razie zbyt liczne.

Czułe punkty ME-109

Czułymi punktami Bf-109 są: silnik, pilot i zbiorniki paliwa - ulokowane w przedniej części kadłuba, blisko siebie. Dlatego przednia połowa samolotu jest wrażliwym punktem. Jedynymi czułymi punktami w skrzydłach są radiatory. Wrażliwe strefy są znacznie mniejsze niż to ma miejsce w przypadku bombowców. Dlatego odległość efektywnego ataku na ten myśliwiec nie powinna wynosić więcej niż 300 metrów dla działka 20mm i 12,7 mm k.m.. Jednakże naprawdę dobrą skuteczność można uzyskać przy nie więcej niż 100 metrach.

Gdy strzelamy z 3 lub 9 godziny, widoczność wrażliwych stref polepsza się, ale nie tak jak w przypadku bombowca.

Rozmieszczenie pancerza i broni przedstawia poniższy szkic.

Opancerzenie jest bardzo nieefektywny w przypadku zastosowania amunicji AP (przebijającej pancerz) i w zasadzie nie powinno być brane pod uwagę.
Opancerzenie Me-109G różni się od tego w jakie posiada model F, za wyjątkiem 18mm płyty za zbiornikiem paliwa, która składa się z kilku warstw aluminium. Jej zadaniem jest zdarcie mieszanki zapłonowej z amunicji, nie może być rozpatrywana jako pancerz, jako że nie daje rady zatrzymać naszych pocisków. Na dodatek nasze badania dowodzą, że płyta ta nie spełnia zadanej funkcji, wręcz przeciwnie, zwiększa prawdopodobieństwo zapłonu w zbiorniku paliwa po trafieniu.

W tabeli grubość pancerza ME-109Gustav

Pancerna szkło kokpitu chroni pilota jedynie przed pociskami średniego kalibru; pociski 12,7 mm łatwo przez nie przechodzą.

Zbiornik paliwa Me-109F ma wystarczająco paliwa na 2 godziny lotu. Me-109G2 już tylko na 1 godzinę lotu przy niskich prędkościach. Paliwo zużywa się bardzo szybko podczas pojedynków oraz przy dużych prędkościach. 109G2 zużyje pełen bak w 40 do 45 minut. Mieszanka ochronna paliwa może zatkać do 20 dziur po kulach średniego kalibru i 5 do 6 dziur po kalibrze 12,7mm. Pociski zapłonowe, gdy trafią w zbiornik powyżej poziomu paliwa, zazwyczaj spowodują zapłon oparów, co prowadzi do eksplozji zbiornika. Ta mieszanka ochronna zatykająca dziury, nie spisuje się dobrze w niskich temperaturach, w zimie zamarza i kruszy się i nie jest w stanie zatkać żadnej dziury {nawet nie chce zgadywać jak wspaniale działa podczas ROSYJSKIEJ zimy:}.

Widoczność z kokpitu 109 jest jedną z jego głównych słabości. Nie jest to bez przyczyny, że jest nazywany jednym z najbardziej "ślepych" myśliwców. Kokpit jest bardzo ciasny, kabina nie otwiera się podczas lotu, a zagłówek zajmuje dużo miejsca. Pilotowi jest bardzo trudno spojrzeć za siebie i pod siebie. W 109 nie widzi się przeciwnika atakującego z godziny 6 z dołu.

Niemieccy piloci bazują w swoich taktykach na możliwościach samolotu. Zła widoczność zmusza ich do stosowania szerokich formacji, która pozwala jednej flance obserwowanie tyłów tej drugiej. Niemcy próbują atakować z góry, z krótkiego nurka z krótkiego dystansu, strome, ostre wznoszenie i 90 lub 180 stopniowy zwrot na końcu wznoszenia po to żeby się rozejrzeć.

W 1941 roku Me-109 unika dużych wysokości i próbuje nawiązywać walkę na wysokościach od 1500 do 2500 metrów - swoim "ulubionym" pułapie. Po tym jak Luftwaffe otrzymało Me-109G2 w 1942, pojedynki na dużych wysokościach zdarzały się dużo częściej, ponieważ ten model miał ulepszony silnik. Teraz pojedynki odbywają się wszędzie poniżej 8000 metrów. To pozwala nam założyć, że z biegiem czasy walki powietrzne będą się przenosiły coraz wyżej, ponieważ obie strony zdają sobie doskonałą sprawę z korzyści związanych z przewagą wysokości. To sprowadza się do jednego wniosku dla wszystkich pilotów myśliwców- musisz być zawsze przygotowany na walkę na dużej wysokości. W szczególności młodzi piloci powinni otrzymać więcej szkolenia dotyczącego tego typu walki.

Niemcy używają Me-109 jako myśliwca. Zazwyczaj atakują pojedynczy samolot parą. Znane są z tego, że atakują startujące samoloty na lotniskach w pobliżu linii frontu zapobiegając tym samym obecności wroga w powietrzu.

Atakowany przez nasz myśliwiec , 109 próbuje uciec przewrotem, zwrotami, ciasnym skrętem, beczką, nurkiem lub nagłym wznoszeniem oraz innymi manewrami. Jednocześnie inny samolot z tej samej grupy będzie próbował ataku na nasz myśliwiec. Aby uniknąć tej taktyki, nasz atakujący powinien zawsze być pokryty przez skrzydłowego. Zaleca się żeby atakować 109 parami a tylko lider powinien strzelać, skrzydłowy nie powinien robić nic innego jak krycie lidera.