Część 3 - Taktyki myśliwców, podejmowanie walki z FW 190

Text z książki tu przytoczony nie jest w pełniwiernie przetłumaczony i został zmodyfikowany, aby był zgodny z dzisiejszą gramatyką.

Znane zasady walki z Me-109 są takie same jak w większości nowoczesnych myśliwców, zwłaszcza La-5 i wariantów Jaka.

Myśliwiec Ła-5 ma taką samą prędkość wznoszenia jak Me-109 G6 poniżej 3500 m. Me-109 ma lepszą powyżej 3500m. Z tego na Ła-5 powodu lepiej walczyć przeciw Me-109 na niższych wysokościach. Kiedy jesteś zmuszony do związania się walką na większych wysokościach, zawsze staraj się mieć przewagę wysokości w chwili wejścia do walki.
Ła-5 jest szybszy od Messera także na niższych wysokościach: o 40 km/h na poziomie morza i o 20 km/h na wysokości 1000m. Me-109 G ma przewagę szybkości powyżej wysokości 3000-3500 metrów.

Piloci latający na Ła-5 powinni pamiętać, ze otwieranie owiewki kabiny spowalnia samolot o 45 km/h i wpływa na prędkość wznoszenia. Radiator silnika powinien być zamknięty, ponieważ pozostawienie go otwartym także zwalnia samolot. Oczywiście musisz się upewnić, że temp. silnika nigdy nie przekroczy 240 st. C.

W walce kołowej Ła-5 wchodzi na ogon Me-109 po 3 lub 4 pełnych okręgach. Jednak walka kołowa nie jest polecana z powodu znanych jej słabości. Jeśli wrogi myśliwiec sam rozpocznie walkę kołową, można podjąć walkę, ale tylko z kryjącymi przyjacielskimi samolotami powyżej. Niemcy często rozpoczynają walkę kołową dla związania naszych myśliwców, podczas gdy inni wchodzą do walki z wysoka.

Turbodoładowanie na Ła-5 może być używane swobodnie bez żadnych dodatkowych obciążeń czy ograniczeń.

ŁaGG-3 jest ciężkim i powolnym samolotem ze słabym przyspieszeniem. ŁaGG straci wiele z wysokości bez wyraźnego wzrostu prędkości - zwłaszcza w porównaniu z Me-109. ŁaGG-3 jest bardziej zwrotny od Me-109 w walkach poziomych i to powoduje, ze niektórzy piloci wchodzą walki kołowe. Jednak ŁaGG-3 w walce kołowe wytraci prędkość bardzo szybko i ponieważ przyspiesza bardo wolno, będzie miał trudności z przejściem do walki w pionie. Najważniejszą rzeczą dla ŁaGG jest, by rozpoczynać walkę z przewagą wysokości i unikać jej utraty za wszelką cenę.

MiG-3 jest dobrym myśliwcem wysokościowym. Im wysokość większa, ty lepiej dla pilota MiG-a. Podczas walki za średnich i małych wysokościach trzeba mieć osłonę z góry i wykorzystywać wszelkie możliwe okazje dla nabrania wysokości.

I-16 jest znacznie wolniejszy od Me-109, ale za to o wiele bardziej zwrotny. I-16 nie może zmusić Messera do przyjęcia narzuconych przez siebie warunków walki, ale może odrzucić te od Me-109. Pilot I-16 może zawsze uciec atakującemu Me-109 o ile dostrzeże w porę zagrożenie. Przewaga wysokości jest absolutnie najważniejsza dla I-16, tak jak dla innych myśliwców. Podczas ataku na Me-109 z jego godziny od 10 do 2 z wysoka, niemiecki pilot nie jest niczym chroniony przed uzbrojeniem I-16. I-16 lecący powyżej przeciwnika może oczywiście zaatakować także z tyłu. Ogólnie należy zachowywać przewagę wysokości, a samoloty lecące w formacji nie powinny lecieć w jednym poziomie. Przynajmniej jedna para powinna pozostawać wyżej niż reszta.

I-153 powinien stosować tą samą taktykę jak I-16. Czajka jest bardzo zwrotna - uważny pilot może być całkowicie nietykalny dla kanciastego Me-109. I-153 może zawsze wymanewrować każdego przeciwnika i przyjąć walkę z każdego kąta łącznie z atakiem od przodu. Bardzo często I-153 strzela do Messerschmitta, który nie może się zwrócić w jego stronę.

Myśliwce I-16 i I-153 często używały w walce także tzw. taktyki "pszczelego ula". Nazwa wzięła się od pozostających w niezorganizowaniu I-16 i I-153, które latają i manewrują w różnych kierunkach w tym samym czasie - głównie poziomo. W takiej postaci samoloty są znacznie mniej podatne na jakikolwiek atak. A jeśli wróg zaatakuje, jest narażony na silny atak innych myśliwców będących wokoło atakowanego. Ta taktyka powoduje jednak, ze wróg pozostaje niezagrożony i całą inicjatywa jest po jego stronie. Każdy samolot przypadkowo odłączający się od "formacji os" staje się natychmiastowym celem dla czekających wyżej myśliwców wroga. Jeśli jednak odłączająca sie formacja ma właściwe zabezpieczenie dzięki wysokości, przeciwnik nie może bezpiecznie zaatakować, jeśli nie ma osłony swoich myśliwców.

P-40 Kittyhawk (WarHawk) i P-39 Aircobra powinny używać takiej samej taktyki jak Jaki-1 i Ła-5, tj. walczenia pionowego i ostrego wyrywania w górę od zaatakowanego przeciwnika w celu powtórnego nabrania wysokości (czyli klasyczny boom'n'zoom - przyp. Shp).

Hawker Hurricane jest słabszy od Me-109 zarówno w prędkości max. jak i we wznoszeniu. Jednak posiada lepszą zwrotność poziomą i bardzo dobrą siłę ognia. Aby nadrobić braki w prędkości i wznoszeniu Hurricane powinien zachowywać przewagę wysokości nad Me-109.

W podsumowaniu musimy ponownie stwierdzić, ze każda przewaga prędkości czy prędkość wznoszenia może być zniwelowana przez przewagę wysokości atakującego.

Walka w grupie na różnych typach myśliwców

Kombinacja różnych typów myśliwców może być bardzo dobra, jako że braki jednego myśliwca mogą być neutralizowane prze zalety drugiego. Jednak myśliwce różnych typów nie powinny lecieć w tej samej formacji. Np. klucz 4 samolotów - 2 Jaki i 2 ŁaGG-i - nie powinny być powiązane ze sobą, bo podczas manewrowania i walki po prostu się pogubią. Każdy typ samolotów powinien być zorganizowany w odrębną formację.

Poniższe wskazówki powinny być brane pod uwagę w przypadku lotu na różnych typów samolotów w kluczu: szybsze samoloty lecą wyżej, zwrotne niżej. Niższa para manewruje, aby ściągnąć przeciwnika pod ogień wyższej grupy. Jeśli wyższa para inicjuje walkę, niższa wznosi się i wchodzi do walki ze związanym i zwolnionym już przez wyższą parę przeciwnikiem.

Zwykle nie zaleca się, by w obrębie jednej formacji współpracowały więcej niż 2 różne typy myśliwców. Oczywiście formacje składające się z 3, 4 lub nawet więcej typów mogą być tworzone, np. MiGi na 5000-6000, Jaki na 4000, I-16 na 2000-3000 a I-152 na 500-1000 metrów. Takie formacje mogą być budowane przez kombinację sił z kilku eskadr, ale piloci nieobeznani ze sobą mogą stanowić dla siebie utrudnienie podczas walki.

Przechwycenie FW-190

FW-190 A jest jednoosobowym metalowym dolnopłatem z chowanym podwoziem głównym i kółkiem ogonowym. Luftwaffe używało tego myśliwca głównie na froncie zachodnim przeciw Brytyjczykom od początku wojny (w tym wypadku od 1941 r. - przyp. Shp). Foke-Wulfy pojawiły się na froncie wschodnim pod koniec 1942 r.

FW-190 ma 14-sto cylindrowy silnik chłodzony powietrzem w układzie podwójnej gwiazdy. 10-cio łopatkowy wentylator silnika jest umieszczony na przedzie nosa i jest połączony z kołpakiem za pomocą przekładni (w tłumaczeniu z rosyjskiego na angielski było, że za pomocą kołpaka, ale to bezsens - przyp. Shp). Wiatrak obraca się 3 razy szybciej niż śmigło. Silnik ma moc 1 460 koni mechanicznych nominalnej mocy, a przy pełnym doładowaniu 1 760 KM. Może pracować na pełnym booście nie dłużej niż minutę.

Myśliwiec ma 2 karabiny maszynowe i 4 działka w następującym układzie:

*Dwa zsynchronizowane karabiny maszynowe MG-17 7,92 mm w górnej obudowie silnika. Szybkostrzelność: 800 pocisków/minutę, zapas amunicji na karabin: 750 sztuk.
*Dwa zsynchronizowane działka MG-151/20 u nasady skrzydła strzelające przez okrąg śmigła. Szybkostrzelność: 500 pocisków/minutę, zapas amunicji na działko: 250 sztuk
*Dwa zsynchronizowane działka MG-FF 20mm strzelające poza obrębem śmigła. Szybkostrzelność: 520 pocisków/minutę, zapas amunicji na działko: 90 sztuk.

Z uzbrojenia można strzelać jednocześnie lub z każdej z grup osobno (karabiny maszynowe albo działka). Tryb strzelania jest wybierany elektrycznie, przez naciśnięcie przycisku na kolumnie kontrolnej. Kokpit jest wyposażony w licznik amunicji, Poza tym FW-190 może zabierać jedną bombę 250 kg lub dodatkowy zbiornik paliwa.

Pancerz na FW-190 jest usytuowany w następujących miejscach:

pilot jest chroniony przez 60 mm szkło pancerne. Nos samolotu jest w miejscu radiatora oleju jest wykonany z 5 mm pancernej płyty, reszta nosa jest chroniona przez płyty 3 milimetrowe. Pilot jest także chroniony przez 8 mm siedzenie, które obejmuje ciało pilota do wysokości barków. W fotelu znajduje się wcięcie na spadochron. 5-cio mm płyta za pilotem wypełnia cały poprzeczny przekrój samolotu oprócz wspomnianego wycięcia na spadochron. 12 mm zagłówek chroni głowę pilota i barki. Nie ma pancerza chroniącego pilota od spodu lub z boków.

Dwa zbiorniki paliwa są umieszczone bezpośrednio pod kabiną pilota, zaczynając od orczyka i mierzą 1,9 metra długości. Oba zbiorniki mają całkowitą pojemność 520 litów.

Radzieccy piloci Jaka-7, którzy walczyli z FW-190 i zestrzelili go są przekonani, że Jak-7 może skutecznie walczyć z FW-190 w każdej sytuacji i z większym powodzeniem niż Me-109. Nigdy nie zaobserwowano, by Foke-Wulfy starały się oderwać od naszych myśliwców poprzez wznoszenie. Spowodowane jest to słabą prędkością wznoszenia w porównaniu do myśliwców naszych i Me-109 G6. W nurkowaniu Jak-7 także dogania FW-190 a także może go łatwo wymanewrować w prawym skręcie. Oba samoloty mają taką samą prędkość skręcania w lewą stronę. Jak-1 i Ła-5 wymanewrują FW jeszcze łatwiej.

FW-190A ma lepsze następujące cechy w porównaniu do Me-109G6 poniżej 4000 metrów jest szybszy o ok. 20-30 km/h w locie poziomym. Jest łatwiejszy w pilotowaniu i ma lepszą widoczność z kokpitu. Ma także znacznie większą siłę ognia.

FW-190 jest słabszy od Me-109 G6 w następujących cechach: jest nieporównanie cięższy od G6 (obciążenie skrzydła 206 kg / metr kwadratowy) i z tego powodu jego wznoszenie jest gorsze. Powyżej 4 500 metrów jest wolniejszy w locie poziomym. Prędkość lądowania jest wyższa. Jest wolniejszy w nurkowaniu. Nie ma pancerza chroniącego z boków i z dołu.

Następujące informacje o niemieckiej taktyce zostały dostarczone przez naszych pilotów, którzy walczyli z FW-190:
- przeciwnik przeważnie pozostaje przestarzałych typach formacji; w ciasnych parach itp.
- Niemcy zajmują pozycje na różnych wysokościach, zwłaszcza, kiedy spodziewają się spotkać wrogie myśliwce. FW-190 latają na 1500-2500 metrów a Me-109G na 3500-4000 metrów. Współdziałają w następujący sposób:FW-190 będą próbowały zbliżyć się do naszych samolotów z nadzieją, że wejdą na ogon zaatakują z zaskoczenia. Jeśli ten manewr się nie powiedzie, spróbują zaatakować od czoła polegając na swojej ogromnej sile ognia. To na ogół rozbija nasze formacje a pozwala Me-109 G zaatakować nasze myśliwce. Me-109 G zwykle wybierają ataki boom'n'zoom wykorzystując swoją dużą prędkość w nurkowaniu.

Taktyka przeciwnika jest głównie oparta na indywidualnych starciach, jak twierdzi większość schwytanych Niemców. Oprócz tego, Niemcy próbują rozbić nasze formacje lub przynajmniej oddzielić pojedyncze samoloty od głównej grupy. "Możemy liczyć na te powolne" - jak powiedział schwytany pilot niemiecki. Pojmani piloci FW-190 są zaznajomieni z zdolnościami i właściwościami naszych samolotów, i wiedzą, że Yak-1, Yak-9 i Ła-5 są lepszymi samolotami od ich własnych. Jednak należy zaznaczyć, że FW-190 nie walczy na naszym froncie zbyt długo i jego taktyka jest cięgle rozwijana. Jest więcej niż pewne, że w najbliższym czasie znacznie się zmieni.

Yak-1, Yak-7, La-5 walczący z FW-190 mają wszelkie środki i możliwości po temu, by wygrać. Nasze myśliwce są prawie tak szybkie jak FW-190, zakręcają i wznoszą się lepiej i mają broń siejącą strach. (sic! - przyp. Shp)

FW-190 ma wiele wrażliwych stron. Pilot jest wystawiony na ataki ze wszystkich stron oprócz godziny 12 i 6. Zbiorniki paliwa nie są chronione i leżą bezpośrednio pod pilotem. Obszar na przedzie silnika, zawierający zbiornik smaru i radiator jest tak samo wrażliwy. Wiatrak silnika pracuje na ekstremalnie wysokich obrotach; zepsuty układ olejowy lub wiatrak doprowadzą do przegrzania i pożaru silnika lub innej awarii.
Układ elektryczny kontrolujący uzbrojenie znajduje się za pancerzem pilota i nie jest chroniony. Uszkodzenie go spowoduje uniemożliwienie strzelania z działek i karabinów.

Najlepsza pozycja do zaatakowania FW-190 jest z jego 3 i 9 godziny.

Niemiecka taktyka ucieczki nurkowaniem na plecach odsłoniła nam wszystkie słabe i wrażliwe cechy FW-190, głównie zbiorniki paliwa i pilota. Wiele z myśliwców FW-190 zostało zestrzelonych właśnie w momencie odwracania się na plecy; samoloty zwykle wtedy wybuchały w powietrzu, gdy były zestrzeliwane w ten sposób. Jednak nie jest łatwo przyłapać FW-190 właśnie w momencie odwracania się na plecy.

Reszta zasad podczas walki z FW-190 nie powinna się różnić od walki z innymi myśliwcami. Element zaskoczenia i wysokości jest także bardzo ważny, inne sposoby walczenia i taktyki wspomniane wyżej także powinny być także stosowane.